Malia & Boris Blank - Convergence (2014)

Data zakupu: 21 lipca 2026 roku

Yello zawsze miało na swoich albumach udział gościnnych wokalistów i wokalistek. Niemniej jednak nie było całego albumu, który by brzmiał jak Yello, a nie był śpiewany przez Dietera Meiera. Aż do 2014 roku. Malia to wokalistka jazzowa, którą można posłuchać na albumach Toy i Live in Berlin. Całość brzmi dość podobnie do albumu Touch Yello z 2009 roku. Mamy prawie same ballady, dynamiczniejszych kawałków jest zaledwie kilka (m.in. I Feel It Like This czy Fever - jeden z dwóch coverów nagranych przez Borisa - drugim jest Jingle Bells), a całość brzmi mocno jazzowo (jak na Yello). Dodatkowo jeden utwór, Tears Run Dry, ukazał się kilka lat wcześniej jako utwór Yello na składaku Yello by Yello. The Anthology z 2010 roku. Za to tekst Smouldering Ashes został wykorzystany ponownie na Toy w utworze Cold Flame (śpiewanym oczywiście przez Malię), a Turner's Ship zawiera elementy wykorzystane później w kawałku Magma (również na Toy).

Jednakże nie przekonuje mnie ten album. Kawałki są nudne, Malia ma może ciekawą barwę głosu, ale czasami mnie irytuje (jak w refrenie Touching Ghosts). Wszystko brzmi trochę jak odrzuty z właściwej twórczości Borisa. Owszem, czasami można tego posłuchać, szczególnie jesiennym wieczorem, ale niewiele zostaje w pamięci. Jak dla mnie tylko Turner's Ship jest godny uwagi, bo kompletnie inny niż reszta - plemienne rytmu, śpiewy w suahili, sporo ambientowych teł - niezły kawałek.

Wydanie w zwykłym pudełku (na szczęście). Są teksty utworów, jest opis, parę zdjęć. Nic szczególnego.

Ocena: 1/5 

The Mars Volta - Televators (2003)

Data zakupu: 13 lipca 2026 roku

Drugi i ostatni singiel promujący album De-Loused in the Comatorium, tym razem w wersji UK. Jako stronę B zawiera unikalną, kocnertową wersję Take the Veil Cerpin Taxt (całkiem inną niż na Scabdates). Trwa 12 i pół minuty, wiec całkiem przyjemnie długo. Niezła wersja, zawiera sporo improwizacji w środku. Wersja winylowa ma także unikalne nagranie, chyba niedostępne na żadnym CD - Eriatarka w wersji koncertowej. Dodatkowo mamy tutaj wideo do kawałka tytułowego.

Wydanie w digipaku, niestety trafił mi się w dość przechodzonym stanie. Ale nie ma co narzekać, to bardzo rzadki singiel obecnie...

Ocena: 2/5 

The Orb - Aubrey Mixes. The Ultraworld Excursions (1991)

Data zakupu: 16 czerwca 2026 roku

Nigdy nie myślałem, że uda mi się to zdobyć. Limitowana edycja, wydana 35 lat temu, nie wznawiana nigdy... Na remasterze debiutu znalazły się co prawda niektóre utwory, ale jednak nie wszystkie. Mamy tu 7 remiksów (przy czym ostatni to poszerzona wersja miksu nr 3), kilku zewnętrznych remikserów, całość przygotowana pod winyl (nie zawierał tylko utworu nr 7), więc 3 pierwsze i 3 ostatnie kawałki są ze sobą połączone w całość. Zaczyna Pal Joey ze swoim miksem Little Fluffy Clouds. Całkiem niezły, przynajmniej dość odmienny od oryginału. Drugi jest Steve Hillage który umiejętnie połączył Back Side of the Moon z Supernova at the End of the Universe (jest on współautorem obu tych nagrań), tworząc nową jakość. Stronę A winyla wieńczy miks Spanish Castles in Space autorstwa Youtha,  który dodając ciekawą partię perkusji stworzył nowy kawałek. Następnie jest Ready Made (czyli Thomas Fehlmann) miksujący Outlands - o, to już jest całkowicie odmienny utwór od oryginału, trochę za długi, ale przyjemny. Na koniec mamy dwa miksy autorstwa The Orb - A Huge Ever-Growing... w wersji znanej już z singla, ambientowej, całkowicie pozbawionej rytmu i większości sampli - bardzo ją lubię. I w końcu Perpetual Dawn - utwór już kompletnie w niczym nie przypominający oryginału, znakomicie przetworzony pełen nowych sampli, nie użytych wcześniej, mój faworyt na całej płycie. Fajna rzecz.

Wydanie nawiązuje oczywiście do grafiki oryginalnej debiutanckiej płyty The Orb. W środku trochę zdjęć, też powiązanych z debiutem. Opisy mały druczkiem, niestety...

Ocena: 2/5

 

King Buffalo - The Burden of Restlessness (2021)

Data zakupu: 12 czerwca 2026 roku

Album zarazem podobny, ale i inny niż późniejszy Regenerator. Utwory są bardziej zwarte, mniej rozimprowizowane, w wolniejszym tempie. Przykładowo otwierający album Burning mógłby spokojnie znaleźć się w repertuarze Black Sabbath - ten powolny riff, zmęczony, monotonny wokal tworzą doskonałą mieszankę. Podobny jest też walcowaty Grifter. Nieźle wypada też spokojniejszy fragment w postaci Silverfish - ni to ballada, ni to przerywnik. The Knocks ma w sobie coś z Toola, a Loam to bardziej progresywne klimaty. Hebetation i Locusts to takie typowe dla King Buffalo granie riffowe. W sumie bardzo udana płyta.

Wydanie takie sobie, jakoś te obrazy nie pasują mi do siebie. No i ta mało czytelna czcionka... Oczywiście wkładki czy książeczki brak. Jedynie okładka jest niezła.

Ocena: 2/5

 

Rollins Band - Hard Volume (1989)

Data zakupu: 11 czerwca 2026 roku

Drugi album studyjny Rollins Band który w końcu da się słuchać (przynajmniej częściowo). 4 z zamieszczonych utworów znalazły się na koncertówce Insert Band Here - znakomite Hard i What Have I Got (często grane też później), Turned Inside Out i Down and Away. Ten przedostatni to chyba najcięższy kawałek w historii zespołu - ogromny walec z szaleńczym wokalem Rollinsa pod koniec. Ciężko go przetrwać. Pozostałe są naprawdę dobre, chyba najlepsze na płycie (szczególnie mój ulubiony Hard). Mamy poza tym jeszcze 3 kawałki. Mój drugi ulubiony utwór to I Feel Like This - szybki, z ostrym riffem i powtarzanym refrenem. Niezły jest też Love Song - zaczynający się cicho, powoli narastający wraz z coraz bardziej intensywnym wokalem Rollinsa - fajna, trochę nowofalowa jazda. Najgorzej wypada Planet Joe - jeden wielki hałas z histerycznym głosem wokalisty - praktycznie niesłuchalny. Raczej go pomijam.

Natomiast prawdziwą perłą tego wydawnictwa jest utwór bonusowy, dostępny tylko na CD, czyli Joy Riding with Frank. Trwa ponad 32-minuty i jest to koncertowa wersja Move Right In - stałego nagrania w repertuarze Rollins Band. Mamy więc szalone solówki zarówno na gitarze jak i na basie, motoryczną perkusję, mnóstwo improwizacji, sporo gadania Henry'ego - słowem to co najlepsze w zespołowym graniu na żywo. Świetny dodatek.

Wydanie typowe dla tamtych lat - skromnie, czarno-biało, ale za to z tekstami utworów. Okładka beznadziejna.

Ocena: 2/5 

Various Artists - The Art of Sysyphus vol.94 (2017)

Data zakupu: 10 czerwca 2026 roku

Do ostatniego zakupu dostałem gratis ten składak. The Art of Sysyphus to seria płyt CD dodawanych do niemieckiego miesięcznika Eclipsed. Seria dodawana co drugi miesiąc do tego periodyku traktującego głównie o prog rocku. Coś jak nasze płytki z Lizarda. Całkiem przyjemny składak, fajnie promujący bardziej i mniej znanych wykonawców. Co prawda średnio mi się podobają te nagrania, ale słuchało się tego całkiem fajnie - szczególnie nagrania Wucan, Smalltape i Bubblemath przypadły mi do gustu. Ale raczej rzadko będę wracał do tego składaka...

Ocena: 1/5

The Young Gods - Kissing the Sun (promo) (1995)

Data zakupu: 10 czerwca 2026 roku

Przy okazji zakupu płyty Leftfielda zdecydowałem się dorzucić coś dodatkowego. A ponieważ sprzedawca nie miał zbyt wiele ciekawych propozycji padło na to. To singiel promocyjny albumu Only Heaven, zawierający radiową wersję Kissing the Sun oraz unikalną, instrumentalną wersję utworu Lointaine - nie dostępną nigdzie indziej. Fajny dodatek, fajna wersja, szkoda, że singiel jest taki krótki (zaledwie 8 minut). 

Wydanie oczywiście skromne, ale treściwe. Szkoda, że okładka dubluje front książeczki Only Heaven - mogli się pokusić na coś nowego...

Ocena: 1/5