King Crimson - Lizard (1970) wersja nie zremasterowana

Data zakupu: 5 grudnia 2025 roku 

Tak sobie wymyśliłem, że chcę mieć wszystkie stare wydania płyt King Crimson jak i wszystkie w wersji 30th Anniversary Edition (podobnie jak zrobiłem z Yello). Stąd ten zakup - stara wersja, z 1987 roku, ale na tym polega jej urok. W sumie wszystko jest - i okładka, i teksty utworów, i spis ludzi... Lubię te stare wydania... Kolejne płyty w drodze...

King Crimson - In the Wake of Poseidon (30th Anniversary Edition) (1970/2004)

Data zakupu: 4 października 2024 

To rocznicowe wydanie drugiego albumu King Crimson, podobnie jak Three of a Perfect Pair, zawiera dodatkowe utwory z singla Cat Food oraz rozbudowaną książeczkę. Wydanie bardzo ładne, w książeczce mamy sporo reprodukcji wycinków gazet z 1970 roku, komentujących okres przejściowy między debiutem a tym albumem, wydanie płyty, recenzje itp. Do tego sporo fajnych zdjęć. Muzycznie - to oczywiście genialny album, moim zdaniem nawet lepszy niż debiut. Dodatkowe nagrania są identyczne jak na okolicznościowym singlu z 2020 roku.

Ocena: 5/5

Hawkwind - Hawkwind (1970)

Data zakupu: 10 sierpnia 1970 roku

Jak już kiedyś wspominałem przez długi czas był to jedyny album Hawkwind jaki mi się podobał. Mocno psychodeliczny, z odlotami gitarowymi, pogłosami, szeptami, tajemniczymi odgłosami (szczególnie w The Reason Is oraz Paranoia), sporo podobieństw do wczesnego Pink Floyd (zresztą wśród bonusów znajdziemy cover Cymbaline z ich repertuaru). Mamy też rzeczy dużo przystępniejsze. Przede wszystkim bardzo fajny utwór rozpoczynający, Hurry on Sundown, niejako definiujący w pewnym sensie styl zespołu. Akustyczna gitara wprowadza folkowy nastrój, harmonijka ustna dodaje uroku i całość bardzo fajnie buja. W środku utworu znajdziemy za to kawałek transu, kiedy harmonijka powtarza te same frazy wraz z zapętlonymi innymi instrumentami. Świetny kawałek. Poza tym jest też gitarowo-saksofonowy trans w postaci Be Yourself, gdzie popis daje gitarzysta Huw Lloyd-Langton. Nie brakuje też transu w Seeing It as You Really Are, choć utwór jest już mniej ciekawy niż Be Yourself. Na koniec mamy jeszcze Mirror of Illusion, kawałek podobny do nagrania rozpoczynającego album.

Ponieważ jest to remaster, mamy więc parę bonusów. Najciekawiej wypada wspomniany już cover Floydów, reszta zachwyci jedynie fanatycznych wielbicieli zespołu.

Okładka jest bardzo bajkowa i bardzo fajna. W środku ciekawy esej i parę interesujących zdjęć. Ładne wydanie.

Ocena muzyki: 3/5

Single: Hurry on Sundown

Okładka

Tył

Bok

Środek

Rozłożona książeczka

Wnętrze książeczki 1

Wnętrze książeczki 2

Wnętrze książeczki 3

Wnętrze książeczki 4

Wnętrze książeczki 5

King Crimson - Lizard (30th Anniversary Edition) (1970/2000)

Data zakupu: 12 marca 2001 roku

Lizard to chyba najbardziej kontrowersyjna płyta King Crimson. Mocno jazzowa, z trudnymi w odbiorze kompozycjami, ale zarazem bardzo dobrymi. No i zawierająca jedyną, całostronicową suitę w wykonaniu zespołu. W dodatku gościnnie występuje tu Jon Anderson z Yes - wtedy jeszcze nie taki znany. Ja bardzo lubię ten album, podoba mi się to, że Fripp starał się z płyty na płytę nagrywać coś innego, a zarazem równie dobrego. Tytułowa suita jest świetna, a kończące ją solo kiedyś robiło na mnie ogromne wrażenie. No i nie zestarzała się wcale - to nadal świetna muzyka.

Udało mi się zdobyć wydanie zremasterowane, chyba z 2000 roku z serii '30th Anniversary'. Co oznacza, że oprócz lepszej jakości dźwięku w zestawie jest poszerzona książeczka. Zawiera świetne zdjęcia, wycinki gazet i recenzje płyty z epoki. Doskonały dokument, który bardzo lubię przeglądać. Inne, starsze wydania płyt też chętnie bym wymienił na te z tej serii.

Ocena muzyki: 4/5

Okładka

Tył

Bok

Środek - obleśny róż na płytce

Rozłożona książeczka

Wnętrze książeczki 1

Wnętrze książeczki 2

Wnętrze książeczki 3

Wnętrze książeczki 4

Wnętrze książeczki 5

King Crimson - In the Wake of Poseidon (1970)

Data zakupu: 12 października 1994 roku

I jeszcze raz Crimsoni. Nie pamiętam już gdzie kupiłem tą płytę, ale najwyraźniej często trafiałem wtedy na ich tanie wydania. Pewnie też w 'Kompakcie' - mieli tam spory wybór klasycznego rocka.

Poseidona słucham częściej niż debiutu. Uważam, że jest to równie dobra płyta, pozbawiona słabych momentów - nie tu czegoś takiego jak nudna część Moonchild. Jest za to trawestacja klasyka, jakim jest utwór Mars Gustava Holsta ze suity Planety, czyli The Devil's Triangle (zresztą Marsa grywali na koncertach w 1969 roku). Genialne operowanie głośnością, napięciem i chaosem, z którego wyłania się porządek. Na płycie pojawia się jazz (Cat Food), a cała pierwsza strona winyla strukturą przypomina debiut - na szczęście utwory są inne i zarazem równie dobre. A Cadence and Cascade to jedna z najpiękniejszych ballad zespołu.

Wydanie bardzo podobne do debiutu, choć nie ma napisu 'The Definitive Edition'. Skromne i proste. W zupełności wystarczające. Obrazki bardzo ładne.

Ocena muzyki: 5/5

Okładka

Tył

Bok

Środek

Rozłożona książeczki

Wnętrze książeczki